Zelfmoord #2

 

Laatst gepost :

 

 

 

Wees bewust van je gedachten, want ze worden woorden

Wees bewust van je woorden, want ze worden daden

Wees bewust van je daden, want ze worden gewoonten

Wees bewust van je gewoonten, want ze worden je karakter

En wees bewust van je karakter, want ze word je lot

Want we worden wat we denken

 

Echte verhalen

Een andere kant..

Vandaag 28/05/2014

 

We spoelen de tijd zo'n 3 maanden terug, tegen eind Februari kreeg ik op mijn mooie 3 sterren kamer gelegen in het psychiatrisch centrum Bethanië te zoersel post geleverd. En weer even vriendelijk zoals altijd...

De reden dat ik daar een 'vakantie' van 40 dagen heb moeten blijven van de jeugdrechter past eigenlijk evengoed op deze pagina, een mislukte zelfmoordpoging, maar daar ga ik jullie een andere keer uitgebreid over vertellen.

Nu gaat het ten slotte nog steeds over die brief die ik daar aankreeg en toen gewoon kapotgescheurd heb, puur omdat ik zo kwaad, razend,... was op heel mijn familie.

Gelukkig ben ik nu terug op vrije voeten, en gelukkig is een kapotgescheurde brief rap terug bijeen te puzzelen. Dus ik maak die zo goed mogelijk leesbaar, begin die over te typen op mijn pc,...

Inderdaad, stilte.

Ik ken mijn grootvader die deze brief voor me schreef als iemand die rustig, stil en meer op zichzelf is. Wat ik toen las was compleet het tegenovergestelde van hoe ik hem ken.

Lees zelf maar, ook hier staat duidelijk in, 'ik ben blij dat ik nu leef'

Het is nooit te laat ! Deze foto is trouwens op vakantie in lapland getrokken, toen ik daar op verlof was met mijn oma en mijn opa die deze brief schreef. Mooie herinneringen...

 

 

Maandagavond, 10 februari 2014

 

Matthias

 

Als Mohammed niet naar de berg komt, komt de berg naar Mohammed. Een mooie uitdrukking om te zeggen dat als jij me niet kunt schrijven,

ik jou alvast schrijf.

 

Ik stel me voor dat jij je daar in de steiger dikwijls erg eenzaam voelt. En als ik me probeer in te beelden hoe moederziel alleen jij daar was aan het spoor,

wellicht met het gevoel verlaten te zijn door God en klein pierke, schiet mijn gemoed vol. Ja, ik zit wel eens stilletjes te grienen.

Denk nu niet dat ik je dit vertel om zielig te doen of je medelijden op te wekken. Ik vertel het alleen maar om je te doen begrijpen dat we constant met je begaan zijn,

dat je er uiteindelijk niet alleen voor staat.

 

En natuurlijk klinkt dat in jouw oren ongeloofwaardig, want jij ligt daar en ik zit hier, maar toch is het zo. Laat me je dit vertellen.

Zowat 35 jaar geleden heb ik ook een zelfmoordpoging ondernomen. Pillen, niks geen afscheidsbriefje, nada. Details vertel ik je misschien later,

onder 4 ogen, van man tot man.

Door toevalligheden heeft men mij toch gevonden en ben ik in het ziekenhuis wakker geworden. En dan moest een lange weg van heropbouw beginnen.

Dat is zeker niet altijd van een leien dakje gegaan. Gelukkig vond ik na verloop van tijd een zeer geschikte therapeute die mij opnieuw in mezelf en

in het leven heeft doen

geloven.

Nu ben ik blij dat ik leef. Ik heb kinderen en kleinkinderen, beleef geregeld ( niet altijd ) een leuke tijd met oma, heb mijn tuin, we hebben spanje ontdekt...

 

Ik besef dus best wat voor een weg je te gaan hebt, dat je bang bent om de lange donkere tunnel in te gaan. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je de moed vindt

de stap te wagen. Er is absoluut licht aan het einde ervan. Maar onderweg is het glibberig en kil, akelig vochtig, zul je struikelen over gemene keien,

zul je je handen

openschuren aan de ruwe wand. Neem zo nodig een adempauze, maar ga daarna met hernieuwde kracht weer door.

Speel a.u.b Colombus. Hij vertrok met schamele bootjes naar ergens achter de horizon. Wat een lef !

Ik zou het diep betreuren dat het peutertje met wie ik door de kamer zwierde, jij op mijn arm, je handje stevig rond mijn duim geklemd, er nu de brui aan geeft.

Herinner jij je nog dat we in de voortent met wowow ( knuffel van vroeger ) speelden, grabbelend om hem als eerste te pakken te krijgen. Dat je daar in

Frankrijk voor de eerste keer bewust de maan hebt gezien tijdens onze dagelijkse avondwandeling voor het slapen gaan.

En wat een energie en levensvreugde straalde je uit op de Dijledijk toen we stortbui na stortbui, nat tot op ons vel, ons een weg baanden naar mechelen.

Dat kan toch niet allemaal verloren zijn.

Ik duim alvast voor je. Schrijf je weldra nog. En een briefje terug is absoluut welkom.

 

Dikke knuffel

Opa

Alle rechten voorbehouden, het is verboden om teksten te kopieren.

Sites die ik nog host :